Mik Op De Maan Blog Sterk zijn.

Sterk zijn.



Sterk zijn is blijkbaar een heel belangrijk onderdeel in onze samenleving hoe vaak ik dat wel niet heb gehoord sinds ik ziek werd. Of hoe vaak ik het tegen kom op de sociaal media in de vorm van “positiviteit”.

  • Ik vind het zo knap je bent zo sterk.
  • Je moet wel sterk zijn hoor.
  • Wauw wat ben jij sterk.
  • Als je maar sterk blijft dan komt alles goed.
  • Je moet er positief in staan.
  • Je weet pas hoe sterk je bent als je geen andere keuze hebt.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik geloof dat iedereen het ongelofelijk goed en lief bedoeld heeft en zeker goed meent. Toch voelt het niet altijd zo.

Om te beginnen waar zit die knop sterk zijn?

Ik kreeg te horen dat ik borstkanker had en weet je, ik werd verdrietig, boos, onzeker, ongerust, maar nergens in mijn lijf voelde ik sterk. Toen het eenmaal een heel klein beetje geland was dat ik een potentieel dodelijke ziekte had gaf ik me over aan de artsen in het ziekenhuis. Deze behandeling stellen we voor en daar ging ik. Maar sterk zijn? Geen moment heb ik daar echt aan gedacht of dit ingezet.

Ik onderging de behandeling zoals voorgeschreven. Na wat voorbereidingen, de tumor markeren, schildwachtklierprocedure, bloedprikken enz. Ging gewoon de chemo er in. Paar uur ziekenhuis aan het infuus 5 zakken vloeistof naar binnen die me zieker maakt dan ik me voel en dan 3 weken thuis “bijkomen”. En ja ik was er goed ziek van. Mijn lijf voelde alsof ik een marathon achter de rug had. En toen de 6e chemo begon had ik inmiddels het gevoel alsof ik er al een paar gelopen had afgelopen dagen.

Ondanks dat probeerde ik dingen te doen die ik wel kon want thuis zijn wordt je echt wel gauw zat.

Elke dag een kleine boodschap (de supermarkt zit om de hoek) en dan s’ middags jankend op de bank van vermoeidheid. Op zaterdag naar de duikvereniging een bakkie doen. Zitten en er zijn. De rest van de dag is het dan klaar en mocht ik bijkomen. Hoewel ik zeker in het begin nog best veel goede dagen had hoor.  Maar was het sterk? Ik deed wat nodig was voor mij. Dat was de chemo maar ook het even naar buiten. M.a.w. Als je het nodig hebt om thuis te blijven en 18 weken op de bank te gaan liggen ben je dan niet sterk?

Bij de operatie is al helemaal geen sprake van sterk zijn. Ik ging huilend de operatie in en heb daar verder niks meer van meegekregen. Gewoon onder narcose en weer wakker worden. Niks sterk gewoon doen.

De bestraling. Sterk? Al helemaal niet. Ik vond het een hel. 4,5 week elke dag naar het ziekenhuis. Elke dag op een andere tijd. Steeds ander personeel en die heb ik echt niet allemaal als super meelevend ervaren.

Zo hier en daar voelde het gek genoeg ook als druk. Blijkbaar doe ik het goed als ik sterk ben en dingen onderneem. Hoewel dat soms ook tegen mijn kunnen en mijn lijf in ging.

Zo af en toe als ik een compliment kreeg over hoe sterk ik wel niet was zij ik het ook: “Dat is alleen wat jullie zien. Wat jullie niet zien is dat ik de rest v.d. dag op de bank lig uitgeteld, dat ik meerdere malen per dag een huilbui heb en zóóóóóóóóó regelmatig niet weet waar ik met mijzelf heen moet”.

Reacties die dan vaak kwamen waren: “Ja maar je doet het wel”. Daar hield het voor mij vaak op.

Ja ik deed het was het altijd goed voor me nee. Meestal wel gelukkig. Maar was het sterk. Nee volgens mij niet het was gewoon ik. En wat bij mij past. Als doen wat bij je past sterk is ja dan was ik sterk maar dan is het al helemaal niet aan een andere te oordelen of ik sterk ben want wat bij mij past weet alleen ik.

En wat als je wel op de bank blijft liggen omdat het niet lukt ben je dan niet sterk? En wat als je de ziekte niet overwind was je dan niet sterk genoeg? Ik denk dat dat er niks mee te maken heeft.  Het overkomt je en gelukkig overleven steeds meer mensen het. Inclusief ik. Al realiseer ik me dat nog niet altijd genoeg.

Nu 2 jaar later staat mijn leven nog grotendeels in het teken van mijn borstkanker en de gevolgen er van. Heeft het me geholpen zoals ik er mee omging en zoals ik er door heen gegaan ben? Geen idee het was de manier waarop ik het kon, die op dat moment bij me paste. En dat was best sterk.

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *