Opeens weet je het… je wordt… of toch niet…

Wat zit het mensenbrein toch raar in elkaar. Of tenminste dat van mij.

Kort geleden volgde ik een training over mijn talenten en hoe deze in te zetten in mijn jacht op een nieuwe baan. Nou als twijfelen en geen keuzes kunnen maken talenten waren hadden die ongetwijfeld op nr 1 er uitgekomen. Een gedeelde 1e plaats op stip boven aan.

Sinds iets meer dan een jaar ben ik werkloos en dus op zoek. Maar ja waar zoek je dan naar hé. En wat. In de kinderopvang zeker als leidinggevende liggen de banen niet voor het oprapen. En dan nog de vraag wil ik dat nog? Als er een moment is om iets anders te gaan doen is het misschien wel nu.

Eerlijk is eerlijk de eerste periode heb ik gebruikt om tot mijzelf te komen. Een soort sabbatical zeg maar.

Ik volgde in die periode meerder workshops en trainingen, heb er ook diverse zelf gegeven. Ik heb leuke dingen ondernomen ben een paar keer wezen zeilen. Ik heb heel veel geklust in en om het huis. Ik ben veel met de camera op pad geweest om eens lekker te oefenen. En ik heb veel nieuwe mensen ontmoet. En ik heb een lekker lange zomervakantie gehouden. Natuurlijk binnen de grenzen wat mag van het UWV.

Maar langzaamaan wordt het toch wel tijd dat ik weer een baan vind. En niet in de laatste plaats omdat ik het zat begin te worden om thuis te zijn.

In het afgelopen jaar heb ik diverse leuke ideeën gehad om nu een carrière switch te maken. Nou het leek wel een regelrechte draaimolen. Er zijn serieus veel banen die me echt wel leuk lijken.

Tijdens mijn rit in de draaimolen ben ik diverse malen uitgestapt steeds in de volle overtuiging dat dit het wel eens kon gaan worden. Na verloop van tijd stapte ik meestal weer in en draaide ik weer een paar rondjes.

En eerlijk ik werd er af en toe misselijk van. Ik ben niet gemaakt voor draaimolens. Ik ben eerder een achtbaan type. Laat mij maar lekker snel gaan. Af en toe een goede pauze en weer gaan.

Nu geloof ik dat ik eindelijk uit de draaimolen ben gestapt en ik geloof werkelijk nu aan ongeveer de goede kant. Ongeveer omdat ik vanaf dit punt ook nog diverse kanten op kan.

Afgelopen dinsdag heb ik een beer geknuffeld. Voor mij een metafoor voor een sollicitatiegesprek. Het was een supermooi gesprek ik kon heel goed verwoorden wat ik belangrijk vond en hoe ik dat inzette als mens. Het gesprek ging zelfs zo goed dat ik morgen (maandag) en dinsdag mee mag draaien. Ik vind het echt een super organisatie.

En hier komen mijn talenten weer om de hoek kijken. Ik kan echt heel goed twijfelen. Is dit echt wat ik wil? Ga ik hier blij van worden? Moet ik dit wel doen?

Mijn motto is vaak het ergste wat je kan gebeuren is dat ze je aannemen dan moet je namelijk zelf ook gaan besluiten of je het doet. En als je het doet het ook waarmaken.

Ik heb erg veel zin om 2 dagen mee te draaien omdat ik erg nieuwsgierig ben naar hun manier van werken. En natuurlijk of dit bij me past. Mijn twijfels? Die zet ik maar even aan de kant. Ik ga gewoon 2 dagen genieten en veel in mij opnemen en niet onbelangrijk weer veel over mijzelf leren.

Ik laat het jullie weten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *