Omdat ik je zo mis.

14:09 | |

Lang gewacht met het plaatsen van deze blog. En ja ik had een goede reden hoor. Ik was op vakantie. Daarna druk met het oppakken van het “gewone” leven. Het leven wat nooit meer helemaal gewoon zal zijn. En omdat ik enorm twijfelde over de inhoud verzon ik zo steeds een excuus om het niet te plaatsen. Vandaag geen tijd. Ben nu te moe. En ga zo maar door.

Waarom dan die twijfel? Klopt het niet? Natuurlijk wel Ik schrijf wat ik voel. Maar terug lezend klinkt het wel heel erg depressief en dat wil ik juist niet zijn.

Tot ik van de week een berichtje kreeg van een volger. Wie dacht dat ik volgers zou krijgen??? Gaat het wel goed met je? Ik heb al zo lang niks meer van je gehoord. Wauw. Ik was er oprecht even stil van. (net als een aantal andere dingen deze week die met overkwamen maar daarover later meer) Dat ik gemist wordt en dat iemand die ik niet eens ken de moeite doet om mij dat berichtje te sturen.  Juist op een moment dat ik in een depressief moment zit. Hartverwarmend je weet zelf wel dat ik jou bedoel. Nou daar komt ie dan mijn blog die al even klaar stond.

 

Waar ben je toch gebleven jij lieve leuke vrouw? Vol in het leven meestal energiek, soms iets minder.

Waar ben je gebleven? Die vrouw die bijna altijd in was wat leuks af te spreken en daar dan ook vol in ging. Natuurlijk zag je ook wel tegen dingen op maar je ging ze aan. Altijd zin in een feestje en ook tot diep in de nacht. Natuurlijk was je de dag erna moe maar dat beperkte je nooit.

Je was op zoek naar een nieuwe baan. Die tocht was niet makkelijk en onzeker maar je wist dat je terug kon vallen op je oude beroep en je zag het als een spannend avontuur. Die werkeloze tijd heb je vol opgevuld netwerken, trainingen volgen, trainingen organiseren/geven. En genieten van het leven.

En makkelijk was het ook niet altijd en zeker vaak ook vermoeiend. Maar goed een nachtje slapen en dan was je er weer, of soms 2. (na b.v. een zomerkamp)

Ik mis je zo enorm.

Waar ben je toch gebleven genieten van vakanties. Altijd uitpluizen waar er iets leuks in de buurt is om te doen. En dan genietend van de drukte om je heen. Sommige dagen lekker op de camping en de dag vloog om genietend in een boek. Is het echt zo laat oeps nog even snel boodschappen doen voor het eten.

Nu gebeurd er zoveel in je hoofd en in je lijf dat de energie je vaak ontbreekt. En ook het overzicht en helaas meestal ook de zin. En hoewel je daar ook zelf van baalt lukt het toch niet die vrouw terug te vinden.

Veel voelt al groot, te veel en te druk. Toch geef je jezelf vaak een schop onder je bips. Hub gaan met die banaan. Hoewel je jezelf ook dan regelmatig afvraagt waar begin ik aan. Soms geniet je er dan toch van maar regelmatig ook niet. En bijna altijd volgt er die vermoeidheid.

Altijd vraag je je af kan ik dit? Is dit de vermoeidheid waard? Regelmatig achteraf teleurgesteld omdat het te druk was. Te vermoeiend.

Ik mis je zo erg de oude Ineke. En leren leven met de nieuwe is zo moeilijk.

Er liggen nieuwe plannen. Voor een nieuwe carrière een die ik kan combineren met mijn huidige staat van zijn maar toch mis ik de oude Ineke soms zo.

Ik kom er wel en het gemis wordt minder maar soms…

Ook mijn oude blog lezen?

Dat kan:

http://www.mikopdemaan.nl/blog/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *