Kankersoep

Ik ben ziek. En na mijn borstkanker avontuur blijf het toch een lading hebben en zeker vandaag. Eigenlijk voel ik mij behoorlijk vergelijkbaar als de dagen na een chemo. Buikpijn, misselijk, hoofdpijn, duizelig, dunne ontlasting en vreselijk moe. Algehele malaise dus

Mijn man, werkelijk de liefste man van de wereld, maar niet heel erg thuis in het meeleven tonen. Niet dat hij het niet probeert hoor. Maar door zijn autisme weet hij daar niet altijd vorm aan te geven. En eerlijk is eerlijk hij kan ook niet echt veel doen.

Vanavond dus maar geen pang filet met kerrie saus. Maar ja wat dan wel? Heel lief probeert hij wat te opperen en bij alles denk ik nou laat maar. Ik wordt er chagrijnig en iets minder aardig van. Dan komt hij op het lumineuze idee: Als je, je zo slecht voelt moet je misschien maar gewoon een soepje nemen schat. Ja hij heeft een engelen geduld. Nou hij kon niks ergers bedenken. Ik wordt op slag nog een paar graden misselijker en krijg braakneigingen. En hij bedoelde het zo goed.

Nu moet je weten dat ik tijdens de chemo’s, op de dag zelf tot 2 of 3 dagen er na soep gegeten heb. Vaak gemaakt door mijn lieve zwager. Ik was dan zo misselijk en daar zat tenminste nog wat voedingswaarde aan en dat ging redelijk. Bij de laatste Chemo koste me dat inmiddels ook behoorlijk wat moeite maar goed.

Ik kan nu echt geen groente of kippensoep meer zien. Ook niet als daar een tomaten groentesoep van gemaakt is. Als ik er alleen al aan denk wordt ik misselijk. Waarschijnlijk blijft deze soep nog wel even refereren aan de chemo’s en mijn kanker dus even niet.

Nu maar 2 beschuitjes gegeten. Vanavond vroeg naar bed en morgen hopelijk gezond weer op want een fijne dag met lotjes en daarna een paar dagen naar mijn broer.

Maar even geen kanker soep voor mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *