In de Eco stand na kanker.

Ik hoor van diverse lotgenootjes dat ze na diagnose en behandeling erg op hun voeding gaan letten. Macrobiotisch driedubbel gedraaide yoghurt en zo. Nou daar gaat dit verhaaltje echt niet over. Ik heb al moeite met de eco stand op mijn elektrische fiets.

Na de diagnose borstkanker kwam als snel het moment dat ik niet meer zelf met de auto op pad kon. Te ziek tijdens de chemo en dat chemobrein maakte mij ook een gevaar op de weg. Gelukkig had ik heel veel  vrienden en familie en zeker niet in de laatste plaats de liefste echtgenoot van deze wereld. Ze namen vrij, konden flexibel werken of namen zelfs de bus naar mij om dan met mijn auto verder te rijden. De schatten. Ik ben nog steeds iedereen dankbaar. Maar ja soms wil/moet je  gewoon iets in het dorp en dat deed ik dus op de fiets of lopend. Het verste weg was de huisarts. Ik denk in mijn kanker tempo zeker 5 minuten fietsen. (voor die tijd 2 minuten)

Ik heb me er lang tegen verzet maar uiteindelijk kwam er dan toch de elektrische fiets. Met dank aan Annemieke en de fietsenmaker. Maar goed ik was niet ziek meer, de kanker was tenslotte uit mijn lijf en ik hoefde alleen maar “even” op te knappen. Dus fietsen in de eco stand. Dan had ik het meeste weerstand en kon ik lekker zo snel mogelijk conditie opbouwen.

Ik boos en gefrustreerd (vooral op mijzelf) dat ik de fiets, het dorp nog niet uit, al op iets meer ondersteuning moest zetten. Moe kwam ik aan waar ik zijn wilde. Maar ik weigerde toch echt voor nog meer ondersteuning te kiezen.

Tot het moment dat ik bij de naailes met een paar dames praat. Die allemaal met een prima conditie kiezen voor de meest ondersteunende stand als het gaat om de elektrische fiets. Ik schaam me dood dat ik bijna 2 jaar na de diagnose nog steeds ondersteuning nodig heb. ☹ En zij maken zich daar echt niet druk om. Dit bespreek ik toch eens met mijn coach. Ik ben te  streng voor mijzelf en wat zou ik tegen mijn eigen beste vriendin zeggen. Natuurlijk maak je niet zo druk gewoon gebruiken die stand.

Dus nu fiets ik meestal in de hoogste stand. Dat wil zeggen ik begin wel in eco. Ik kan het toch niet helemaal los laten. Maar ben iets liever voor mijzelf als ik heb toch een standje hoger wil.

Einde verhaal zou je denken. Nou natuurlijk niet voor mij.

Ik ben er achter gekomen dat ik toch niet zo lief ben voor mijzelf. Je kunt namelijk heel goed ook hard fietsen in de turbo stand. Dan ga je ook wat harder maar fiets je nog steeds behoorlijk tegen je eigen grens. Wel iets minder lang, je fiets namelijk wat harder.

Uitgeput aangekomen bij de therapeut hebben we het hier toch even over gehad. Ja ik mag best iets meer ondersteuning kiezen maar toch wat liever zijn voor mijzelf. Van de week dus in opdracht van haar op de terugweg een ijsje gegeten (korte pauze) en niet harder dan 21 km per uur gefietst en lekker om me heen gekeken. Ik vind het een rare gewaarwording. Fietsen doe je zo snel mogelijk zegt mijn lijf. Mijn hoofd geniet heel stiekem wel een beetje van het om me heen kijken. En het genieten van de zon en de kleuren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *