Ik mag mijn eigen plek innemen

11:10 | |

Mijn herstel na borstkanker.

 

Laat ik nou denken dat ik dat al had gedaan. Ik had het naar mijn zin. Heb de liefste man van deze wereld getrouwd. Hebben samen een leuk huis en een leuk sociaal leven. Natuurlijk heeft ook mijn leven negatieve kanten maar ik dacht daar aardig mijn weg in te hebben gevonden. Geen contact met mijn vader. (lekker rustig) Wel contact met mijn moeder maar niet super veel en dat kan ik aan op mijn manier. Ik was mijn best leuke baan verloren bij een reorganisatie maar ik weet dat ik goed ben in mijn vak dus dat zou uiteindelijk best goed komen.

En toen BANG. U heeft borstkanker. Boos, verdrietig, depresief, en best ziek heb ik dan een nieuw plekje gevonden. Thuis op de bank. Voor de TV, in een boek of slapend. Wachten tot de misselijkheid wegtrekt en gebruik maken van de kleine beetjes energie die je nog wel hebt. De 80+ variant van mijzelf. Kon ik vast wennen.

Ik moest er een jaar voor uittrekken, chemo, operatie, bestraling en opknappen.

Allemaal leuk en aardig maar nu ben ik wel mijn plekje kwijt.

Het oude past me niet meer. (restklachten van de hele behandeling)

De bank ben ik inmiddels wel zat.

Dus op jacht naar een nieuw plekje. Mijn oude plekjes analyserend kom ik langzaam tot de ontdekking dat die mij misschien ook niet helemaal gepast hebben.

Maar hoe doe je dat je eigen plek innemen? En wat is dan mijn eigen plek? En hoe weet je dat zeker? Straks sta ik weer niet op de goede plek. En ik voel me nu soms zo KUT dat ik nu toch wel zeker wil weten dat het de juiste plek is. Ik ben 45 jaar oud en ongeveer op de helft van mijn leven. (hoop ik) Ik zit niet te wachten op nog een strijd met mijzelf.

Ook mijn oude blog lezen?

Dat kan:

http://www.mikopdemaan.nl/blog/

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *