Iets over tulpen en narcissen.

09:26 | |

Daar zit ik dan een tulp te zijn. Geen idee hoe dat moet een tulp zijn maar als dat nog niet verknipt klinkt moet je opletten. Ik dacht tot voor kort steeds dat ik een narcis was.

Opgegroeid in een gezin waar ik me altijd aan moest passen aan… Aanpassen omdat de situatie regelmatig van de ene op de andere moment anders werd dan ik tot dan toe dacht of had begrepen. Me steeds afvragen of ik het deed op de manier die van me verwacht werd. Verwachtingen waren meestal niet duidelijk en hoe kon het ook als tulp tussen al die narcissen. Steeds vooruit denken omdat ik bang was het niet goed te doen en op mijn kop te krijgen. Wat dan ook regelmatig het geval was. Vaak het gevoel hebben dat ik daar hoorde, en zeker niet wilde horen. En vaak hopend dat ik idd op een dag te horen zou krijgen dat ik idd in het verkeerde gezin was opgegroeid. Foutje van de dokter of zo, omgeruilde baby of in dit geval een in de verkeerde bak terechtgekomen bloembol. En dat iemand mij liefdevol zou verplanten in een liefdevolle omgeving en ik me daar dan helemaal thuis zou voelen. 

En nu ben ik natuurlijk niet de enige bloembol die in de verkeerde bak terecht komt maar de moeder bloembol in dit geval bleef me steeds maar vertellen dat ik toch echt een narcis was en mij als zodanig hoorde te gedragen.

Onlangs las ik ergens. Als je kinderen zich steeds moeten aanpassen naar de behoefte van de ander, leert het ook niet wat zijn eigen behoefte is. Nou dat dus. Dus wat is nou mijn behoefte.

De tijd kwam dat ik mijn vleugels mocht uitslaan. Of eigenlijk uitsloeg. Zonder toestemming van de moeder narcis liep ik weg van huis en begon ik een eigen leven. Eerst nog onder toezicht van de begeleiders van het tehuis waar ik woonde maar uiteindelijk toch op mezelf. In mijn eigen tuin.

Daar stond ik dan in de grote boze wereld. Was dit dan wat het was? Oke hier doen we het mee. Ik probeerde mijn leven in te richten zoals ik dacht dat het moest/naar mijn zin was. Regelmatig negerend dat ik een groot deel van mijn leven in het verkeerde veld had gestaan en dat veld wat ook nog steeds aan mij bleef trekken. Oke niet altijd makkelijk maar vaak gewoon negerend. Net doen of het niet bestond. En toen ineens op een dag trekt iemand zo de tulp van mijn hoofd. WEG!!!

U heeft borstkanker… Deze behandeling stellen we voor… Chemo… Operatie… Bestraling… Antihormoontherapie…

En of het niet genoeg was dat iemand zo onverwacht mijn tulp van mijn hoofd trekt en voor een behoorlijke periode mijn leven bepaald (zo voelde dat in elk geval) Moet ik ook nog een nieuw bloempje laten groeien. Nog niet helemaal wetend dat ik eigenlijk een Tulp ben werk ik mij een slag in de ronde dat narcisje terug te laten groeien. Kansloos natuurlijk. Tot iemand me laat weten dat ik misschien helemaal geen narcis ben probeer het eens als tulp misschien ben je wel een Tulp. Verhip dat lijkt me beter te passen. Lijkt want nu heb ik natuurlijk weer geen idee hoe dat moet en daarnaast blijft het narcissen leven soms aan me trekken. Je zou er een identiteitscrises van krijgen.

En omdat ik een deel van mijn leven mijn best deed me aan te passen aan de behoefte van een ander zelfs toen dat strikt genomen niet meer hoefde heb ik inmiddels natuurlijk geen idee wat mijn behoefte zijn.

Daar zit ik dan een tulpje te zijn op zoek naar mijnbehoefte. Succes.

Ook mijn oude blog lezen?

Dat kan: www.mikopdemaan.nl/blog/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *