Grizzlyberen

Graag wil ik je meenemen in mijn strijd tegen de grizzlyberen. Metaforisch gezien dan hé. Ik heb natuurlijk niks tegen de echte dieren. Ik ben gek op dieren.

Maar…

Iedereen komt in zijn leven beren tegen op de weg. Je komt ze tegen, ziet ze staan, ze lijken in de weg te staan maar uiteindelijk komen we er voorbij. Daar hebben we diverse methodes voor ontwikkeld. Gewoon negeren en gaan met die banaan. Voor die bewuste beer je iets heeft kunnen doen ben je er voorbij. Je kijkt achterom en hij lijkt er nooit gestaan te hebben. Dat heeft ie vaak ook niet. De strijd aangaan is een andere tactiek. Vaak blijken ze namelijk veel minder boosaardig. Vaak zijn het helemaal geen grote boze exemplaren als de Grizzlybeer maar meer een poeh beer of paddington kies je eigen metafoor. Deze kun je knuffelen en liefhebben en laten je fluitend en blij passeren.

Toen ik net werkzoekend werd moest ik mij gaan richten op netwerken. Dat klonk heel spannend. Het moest namelijk wel wat opleveren. Een baan! En als het even mogelijk was zelfs een hele leuke baan. Liefst met iets meer uitdaging e.d. dan de vorige maar gelijkwaardig was ook prima en indien minder maar uitzicht op uitdaging en groei was ook goed. Daar was mijn nieuwe beer op de weg. Ik vond het spannend en wat had ik nou te vertellen. Daar zat toch helemaal niemand op te wachten? Iemand vertelde me beren op de weg, die moet je gewoon knuffelen. Daar moet je van gaan houden ze hebben liefde nodig. Zo worden ze vanzelf kleiner. Nou daar ging ik dan netwerken. Die beer was zo getemd. Ik ben best goed in sociale contacten, ik praat heel makkelijk en ben van nature al super geïnsereerd in anderen. Mijn beer was een typische Winnie de Poeh. Heel schattig dartelde hij met me mee in mijn sollicitatie activiteiten. Een baan heeft het me “nog” niet opgeleverd maar netwerken is ook héél veel zaadjes planten, nog meer zaadjes planten en nog meer en dan na nog meer misschien een keer oogsten. En wellicht is dit dan ook nog maar een zwak plantje. Dus nog geen baan.

Geen probleem. Ik blijf gezellig netwerken en kom nog steeds nieuwe mensen tegen. Zou er zo mijn baan van willen maken hoor. Professioneel netwerker

Ik blijf nog met 1 beer zitten. Mijn ware grizzlybeer. Het is me nog niet gelukt hier een schattig beertjes van te maken. Zelfs geen maatje kleiner een gewone bos beer zeg maar.

Voor mij zijn dat mijn profiel en mijn sollicitatiebrief. Ik blijf hangen in algemeenheden die echt wel waar zijn hoor.

Ik ben heus wel een proactieve positief ingestelde, maatschappelijk betrokken aan pakker. Die haar werk met toewijding, doorzettingsvermogen en het liefst ook met een vleugje humor doet. Ik werk het liefst samen met collega’s waarin mijn kracht ligt anderen in hun kracht te zetten en zo samen goed te presteren. Echt allemaal waar maar ja hoe laat ik dat dan zien en waarin verschil ik dan van al mijn andere collega’s?

Neem dan mijn brief. Met een begin in de trant van: In de krant van 28 aug jongst leden vond ik u interessante vacature waar ik graag op wil reageren. Kom je er niet meer.

Gaan we gezellig netwerken, ergens een lekker kopje theedrinken dan kan ik het allemaal uitleggen. Bovendien ben ik meestal zo enthousiast dat mensen aan me zien en merken die komt er wel.

Maar nou komt het ik moet eerst zorgen dat ik uitgenodigd wordt op basis van mijn profiel en brief. Mensen komen met goed bedoelde adviezen. Ze laten me brieven zien op basis waar van zij uitgenodigd zijn. Het zijn niet mijn brieven en werken echt niet als ik dat kopieer. Als het lastig is een goede brief te schrijven zeggen mensen ook vaak: Dan was het vast niet de juiste vacature. Helaas werkt het niet zo. Ik zie echt hele leuke banen. Maar die brief. Ik word er depressief van. Gevolg ik stel hem uit en uit. En uiteindelijk pers ik er iets uit waar ik ook niet heel blij mee ben maar ja de tijd begint te dringen dus nu moet hij echt weg.

Ik ben nog op zoek naar een juiste tactiek om deze beer te lijf te gaan. Ik moet met zwaar geschut komen want hij blijkt echt sterk.

Tactiek nu is gewoon heel veel brieven schrijven en kijken wie het, het langste vol houdt. Ik weet dat ik het ben maar ten koste van wat. Het is namelijk dodelijk vermoeiend.

Dit alles heeft ook een positieve keerzijde. Ik doe veel dingen die normaal heel erg lang blijven liggen. Mijn uitstel gedrag ziet er namelijk als volgt uit. Ik ga iets anders doen om maar geen brief te hoeven schrijven.

Deze Training heeft me al een behoorlijk stuk op gang geholpen als het gaat om mijn profiel. Ik weet wat mijn talenten zijn en waar die naar voren komen. Ik kan ze zelfs formuleren als het echt moet. Maar dan wordt het wel een heel verhaal. En dat is nou net niet wat recruiters fijn vinden. Sterker nog dat lezen ze niet.

Ik geef de moet niet op en blijf oefenen. Er komt een moment dat het lukt. Of niet maar dan heeft iemand mij om een andere reden een leuke baan aangeboden en als ik eenmaal ergens binnen ben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *