Mik Op De Maan Blog Complimentendag.

Complimentendag.



Zo graag wil ik er iets over kwijt maar dit lijkt mijn moeilijkste blog ooit te worden. Ik kom er niet uit. Er gaat zoveel door mijn hoofd en het wordt er hoe langer hoe onrustiger. In mijn hoofd dan hé. Hele stukken getypt en ook weer weg gehaald.

Complimenten,  mensen hebben ze zo nodig het geeft ons zelfvertrouwen en gevoel voor eigenwaarde. Toch is het voor veel mensen zo moeilijk deze te ontvangen. En ik heb het zeker niet in de laatste plaats over mijzelf. Doel voor mijzelf als ik een compliment krijg om dit te ontvangen. Ook als mensen zeggen dat ik sterk ben. (zie vorige blog) We zijn zo streng voor onszelf. Het is niet snel goed genoeg en het kan altijd beter. En misschien kan het beter. Dat neemt niet weg dat wat je nu doet ook goed is. Je doet het tenslotte. Luister naar een compliment en wordt er blij van. Dat voelt oprecht zoveel beter dan het weg lachen. Daarnaast is het ook leuk om complimenten te geven en door ze te bagatelliseren neem je de gever van het compliment ook niet serieus. En ontneem je hem of haar het fijne gevoel van het geven van een compliment. En door het niet goed genoeg te vinden leg je de lat voor jezelf steeds hoger. En daar mee onbedoeld wellicht ook voor anderen. Als dat al niet goed genoeg is dan kan ik het helemaal niet.

Om mij heen krijg ik soms de indruk. Wellicht ten onrechte. (Dat hoop ik.) Dat mensen beter weten dan ikzelf hoe ik zou moeten omgaan met mijn herstel na kanker. Ik ben “beter”. Dat wil zeggen ik heb geen kanker meer. Dus het leven zou weer kunnen zijn als daarvoor. Helaas werkt dat in mijn hoofd allerminst zo. Was het maar waar.

Ik ben depressief, snel moe, heb nog bijna continu pijn in het operatie gebied, door de hele behandeling ben ik inmiddels bijna 20 kilo aangekomen, (wat extra pijnlijk is omdat ik na veel moeite een maagbandje heb gekregen die gewerkt heeft) door de overgang heb ik vaak pijn in mijn gewrichten, (het overgewicht zal ook niet helpen), kan me super slecht concentreren, kan heel slecht tegen drukte om me heen, heel snel onrustig, slaap nog steeds heel slecht en mijn stoelgang blijft zeker niet op gang zonder medicijnen.

Tja je leeft tenminste nog. Liever dik dan dood. Ach daar is allemaal mee te leven.

Klopt. Weet ik allemaal. Toch vind mijn hoofd het nog niet. En ik wil het echt wel vinden hoor. En ja natuurlijk ben ik blij dat ik het heb overleeft. Maar dat neemt niet weg dat ik me nu zeer regelmatig knap klote voel.

Nu ben ik begonnen bij een traject bij stap.nu en samen met mijn coach zijn we aan het kijken waar krijg je nou energie van. Waar liggen mijn kwaliteiten en wat zou ik daar mee kunnen. Niet alleen beroepsmatig maar zeker ook als mens. En eerlijk ik heb mooie stappen gemaakt. Ik probeer juist de dingen te doen die me energie geven en me blij maken. En mijn kwaliteiten te benutten om zo wat positiviteit op te bouwen

Nu heb ik een klein boekje waar ik elke dag wat dingen in opschrijf. Meeste nu even niet relevant maar 1 van die dingen is waar ik trots op ben die dag. In feite een compliment aan mezelf. En weet je daar groei ik al van. Kun je nagaan hoe ik zou groeien als anderen mij complimenten geven. En belangrijker ik deze ontvang. 😊

Ik gaf vanmiddag een jonge vrouw een compliment over haar tekeningen en ze draait weg. We hebben het er over en ze bedankt me voor mijn compliment. Ik voel me prettig dat ik dat heb kunnen geven en zij krijgt er steeds een heel klein beetje meer zelfvertrouwen van. Mooi om te ervaren.

Zullen we elkaar gewoon meer complimenten geven? En deze dankbaar ontvangen? We hebben ze allemaal nodig. Ik in elk geval wel dus kom maar op met die complimenten. Wat vinden jullie b.v. van de foto bij dit artikel?

Vanaf nu is elke dag complimenten dag.

Veel liefs van mij.

Tags: , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *