Mik Op De Maan Blog Comfortzone 2.0 Vers gebakken Cake.

Comfortzone 2.0 Vers gebakken Cake.



Omdat ik inmiddels van niemand nog een bruikbare comfortzone heb gekregen ga ik toch maar verder zoeken.

Definitie in het woordenboek: situatie waarbinnen iemand zich veilig en ontspannen voelt Voorbeeld:         `Hij stapte buiten zijn comfortzone toen hij een voordracht moest geven`

Nou heb ik afgelopen 2 jaar volledig buiten mijn comfortzone geleefd zeg maar in de paniekzone. En dat is zooooo vermoeiend dus mede vandaar mijn zoektocht.

Nu zei de maatschappelijk werker in het ziekenhuis al dat het leven na kanker nooit meer het zelfde zou zijn. Nou dat zou ik hem wel even laten zien. Wacht maar af dacht ik, over een jaar…

Helaas moet ik hem nu toch gelijk geven.

Maar daarmee lijkt het ook dat mijn oude comfortzone waardeloos lijkt. Sommige dingen kan ik niet omdat het mij eenvoudig aan energie ontbreekt. Andere omdat ik wat lichamelijke klachten heb over gehouden. Of omdat ik soms het concentratie vermogen van een kanariepietje hebt. En helaas inmiddels ook niet meer heel veel vertouwen in mijzelf. Behalve als ik ga opruimen. 😊 zie vorige blog.

Het opruimen lijkt soms mijn enige houvast. Het geeft me rust. Omdat het lukt maar ook omdat dit het enige is waar ik wel controle over heb en ik helemaal kan doen zoals het mij goed lijkt.

Nu mijn jacht naar iets meer comfortzone dan opruimen, want eens is dat ook klaar.

Ik ben enige tijd op zoek geweest naar vrijwilligers werk. Dat verliep niet soepel maar ik heb wat gevonden.

Eens in de week kom ik puur voor de gezelligheid bij een woonvorm voor mensen die het alleen niet redden in de maatschappij. Verslavingsproblemen, psychische problemen, ex-dak/thuislozen vul zelf maar aan. Ik ben daar puur voor de gezelligheid. Praatje maken, mee boodschappen doen. Of iets anders wat de mensen maar prettig vinden om te doen. Maar ja deze mensen maken niet allemaal heel eenvoudig contact. Kijken erg de kat uit de boom en wat doe ik daar met mijn onrustige lijf.

De mensen blijken het erg leuk te vinden als er iets gebakken wordt. Nou dat kan ik op zich ook wel hoewel dat wel al iets meer van mijn concentratie vermogen vraagt en thuis helaas nog regelmatig resulteert in een zwarte cake, een niet gare cake, brood zonder gist, een foute planning (moest ik ineens ook naar de fisio stond de cake nog in de oven.) Grappig maar niet als je niet lekker in je vel zit hoor. Dikke tranen.

Maar goed de mensen die er werken en wonen geven me erg het gevoel dat ik mezelf mag zijn, dat ik het moeilijk mag vinden en dat ik soms even mijn eigen keuzes maak. Als het erg onrustig is trek ik me even terug. Fijn als je mensen met vragen gewoon naar de begeleiding kunt sturen.

Dus Ineke aan het bakken. Bij het klaar zetten van de spullen en het aanzetten van de oven komen er mensen uit alle hoeken en gaten. Leuk! Lekker! Wanneer is het klaar? En weg zijn ze weer. Komen wel terug als er iets te eten valt. En dan smullen.

Inmiddels zijn de 1e 2 cakes mislukt maar wel tot op de bodem opgegeten, en hebben ze beide geleid tot tevreden gezichten bij de bewoners. En waarom zou ik met verdrietig voelen over een mislukte cake die zo smakelijk wordt opgegeten door de bewoners. De appeltaart heb ik maar in een andere oven gezet en dit ging goed en lukte dus.

Volgende keer mijn ruzie met de oven aldaar uitvechten en dan eindelijk een gelukte cake. Hoop ik.

Is dit mijn volgende comfortzone? Weet niet of ik er blij mee ben. Alles wat ik maak moet ook weer door iemand worden opgegeten.

Terwijl ik deze blog zit te typen staat mijn eigen cake natuurlijk weer iets te lang in de over maar ik denk dat het nog wel kan. Lekker smullen dus.

Reageren? Dat kan naar inekecornelisse@hotmail.com

Meer lezen? inekecornelisse.wordpress.com

Tags: , , , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *