Mik Op De Maan Blog Altijd een goede haardag.

Altijd een goede haardag.



Met gemengde gevoelens denk ik vanmorgen ineens aan 2 jaar terug.

Ik ben vorige week naar de kapper geweest en wilde van de lengte niks af. Ik wil mijn haar weer minimaal net zo lang als voor ik ziek werd. Stiekem natuurlijk langer maar oke.

Dus gaat u maar zitten. Nou eigenlijk mag er in de lengte niks af. Nou dat is mooi dan kunt u wel weer gaan. Andere klanten en ik natuurlijk lachen. Ik leg uit dat mijn haar langer moet worden maar dat het nu even niet meer fijn zit dus er moet model in. Mijn pony is 2 weken geleden nog geknipt dus daar hoeft niet veel af en in de lengte dus ook niet.

De kapster bekijkt mijn haar en zegt voor het model zou het wel iets mooier zijn dat ik er dan ook achter toch iets af haal cm of 2/3. Zegt ze alsof het niks is. Oh oké dan. Ondertussen zit ik flink te balen. Vroeger had ik haar geloofd en had ik haar haar gang laten gaan. Als het maar een leuk kapsel werd. Nu merk ik dat ik er erg verdrietig van wordt. Het liefst wil ik opstaan en weg lopen maar ik loop bijna dagelijks langs de kapper en mijn man komt hier al vanaf dat hij kon lopen geloof ik. Dus ja dat is ook niet heel eenvoudig.

Ik kan mijn haar wel uit mijn hoofd kijken. Ben intens gelukkig dat ik niet meer op een mislukte poedel lijk. Echt waar daar leek ik op toen het begon de groeien.

De tranen weg slikkend zeg ik dat er echt alleen maar het hoogst noodzakelijke af mag in de lengte. Zegt ze: Ja dat is goed wordt ook niet veel cm of 2/3. Ik slik nog even en de tranen zijn steeds moeilijker weg te slikken. Ik ben na mijn ziekte nog niet eerder door haar geholpen en realiseer me dat ze misschien niet weet hoe belangrijk dit voor me is.

Ik slik nog een keer en het hoge wordt komt er uit.

Mijn haar ben ik zeer onvrijwillig verloren. Ik doe heel hard mijn best weer een beetje op mijn oude zelf te lijken, al is het maar wat betreft mijn uiterlijk. Dus echt niet meer dan noodzakelijk. Inmiddels kan ik de tranen niet meer weg slikken. En zitten ze in mijn ogen.

Ik zeg: Ik wordt verdrietig van elke mm die er af moet. Dus nog veel verdrietiger als dit meer mm zijn. De tranen zijn niet tegen te houden.

Ja hoor ze heeft de boodschap begrepen. Pfff. Ze knipt mijn haar weer in een heerlijk model leert me dat als ik mijn haar föhn er meer volume in zit. Dit had ik niet nodig voor ik ziek werd maar nu dus wel. Ik vertrek uiteindelijk toch tevreden maar ook wat verdrietig. Dat zoiets simpels waar ik vroeger zo blij van werd nu toch echt een dingetje is.

Vanmorgen sta ik braaf mijn haar te föhnen. Beetje schuim, beetje lak.

En dan denk ik aan bijna 2 jaar geleden. Geen haar, dus naar de winkel voor de pruiken. Ik krijg best een mooie aangemeten en voel me meteen een ander mens. Henk en ik rijden door naar het strand waar ik uitgeput en misselijk op een terras wordt gepland door manlief. Ik zit daar intens gelukkig te zijn. Niemand die aan me kan zien dat ik best wel ziek ben. En heb dus vanaf dan eigenlijk altijd een goede haardag. Een van de weinige voordelen van de chemotherapie. Zelfs na een dagje zeilen zit mijn haar weer oké. Dat zet ik namelijk op het water even af. 😊

Tot mijn haar begint te groeien. Wat natuurlijk erg fijn is. Eerst verstop ik die haren nog onder mijn pruik. Ik lijk dan dus op die mislukte poedel. En ga naar de kapper daar waar ik ook mijn pruik laat onderhouden. Die mensen weten wat het voor me betekend en zijn altijd super lief. Ik hoef nooit iets uit te leggen. Nu geniet ik even van mijn mooie haardos ook al moet ik die eerst föhnen. En hoef nog even niet naar de kapper.

Tags: , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *