Auteur: Ineke

Ik mag mijn eigen plek innemen

Mijn herstel na borstkanker.

 

Laat ik nou denken dat ik dat al had gedaan. Ik had het naar mijn zin. Heb de liefste man van deze wereld getrouwd. Hebben samen een leuk huis en een leuk sociaal leven. Natuurlijk heeft ook mijn leven negatieve kanten maar ik dacht daar aardig mijn weg in te hebben gevonden. Geen contact met mijn vader. (lekker rustig) Wel contact met mijn moeder maar niet super veel en dat kan ik aan op mijn manier. Ik was mijn best leuke baan verloren bij een reorganisatie maar ik weet dat ik goed ben in mijn vak dus dat zou uiteindelijk best goed komen.

En toen BANG. U heeft borstkanker. Boos, verdrietig, depresief, en best ziek heb ik dan een nieuw plekje gevonden. Thuis op de bank. Voor de TV, in een boek of slapend. Wachten tot de misselijkheid wegtrekt en gebruik maken van de kleine beetjes energie die je nog wel hebt. De 80+ variant van mijzelf. Kon ik vast wennen.

Ik moest er een jaar voor uittrekken, chemo, operatie, bestraling en opknappen.

Allemaal leuk en aardig maar nu ben ik wel mijn plekje kwijt.

Het oude past me niet meer. (restklachten van de hele behandeling)

De bank ben ik inmiddels wel zat.

Dus op jacht naar een nieuw plekje. Mijn oude plekjes analyserend kom ik langzaam tot de ontdekking dat die mij misschien ook niet helemaal gepast hebben.

Maar hoe doe je dat je eigen plek innemen? En wat is dan mijn eigen plek? En hoe weet je dat zeker? Straks sta ik weer niet op de goede plek. En ik voel me nu soms zo KUT dat ik nu toch wel zeker wil weten dat het de juiste plek is. Ik ben 45 jaar oud en ongeveer op de helft van mijn leven. (hoop ik) Ik zit niet te wachten op nog een strijd met mijzelf.

Ook mijn oude blog lezen?

Dat kan:

http://www.mikopdemaan.nl/blog/

 

Comfortzone. 2.1

Mijn herstel na borstkanker.

Daar is ie weer het verhaal van mijn comfortzone.

Het is gelijk ook de reden dat het even stil was vanaf mijn blog. Ik mag even samen met de liefste man van deze wereld vakantie vieren. Samen zitten we op een heerlijke camping in het oh zo heerlijke Friesland. Dat klinkt als comfortzone toch. En eerlijk is eerlijk het begint er een beetje op te lijken. De eerste week vooral heel veel zon. En we hadden ons verheugt vooral heel erg weinig te doen en dat lukt aardig. Beetje uitslapen, rustig ontbijten, douchen, en dan rustig bedenken wat te doen. Beetje lezen, boodschappen doen, fotograferen, beetje TV kijken. En zo weer een dag.

En voor het eerst in zeer lange tijd kan ik mij eindelijk weer eens concentreren op een boek lezen. Oké zeer makkelijk leesbaar verhaal maar het begin is er. (categorie: Ik hou van jou, en jij? Oh ik denk dat ik toch niet van je hou en uiteindelijk eindigt het meestal samen. En regelmatig in bed)

Ik geniet er van. Ik kan natuurlijk niet hier op de camping blijven wonen de rest van mijn leven maar voor nu even rust…

Nu na 1 week merk ik steeds meer onrust in mijn lijf en vooral in mijn hoofd. Maar deze eerste week heb ik toch maar gehad en denkend aan mijn coach van stap.nu de onrust mag er ook zijn en ik onderga deze onrust gelaten.

Als we over een paar dagen weer naar huis vertrekken begint het gewone leven weer. Nog +/- 5 weken op de wachtlijst voor de start van de behandeling bij het HDI om mijn depressie na kanker nu eens de baas te worden en starten met het coaching traject van stap.nu om stappen te nemen naar een werkzaam leven dat bij mij en mijn beperkingen past.

Want nu ik even het mogen ruiken aan een comfortzone wil ik hem toch dubbel zo graag terug.

Voor nu geniet ik nog even.

Ik ben er als ik er ben en als ik er nog niet ben, kom ik er aan.

Afgelopen periode ben ik (weer) begonnen met mijn blog. Vooral om voor mijzelf de dingen op een rijtje te krijgen in mijn eindeloze maar oh zo warrige brein. En vooral te relativeren. Want je wat speelt er zich veel af in mijn hoofd alleen alen dan nog mijn lijf.

Met het publiceren en de reacties daarop kwam ook de herkenbaarheid bij lotgenoten en de lieve reacties van vrienden en familie bij. Van te voren niet gedacht dat het me zoveel zou doen maar oh wat ben ik daar blij mee. Nu kijk ik regelmatig hoeveel mensen het al gelezen hebben en oh jee dat zijn er veel!!! Super bedankt allemaal.

Nu kost het me de ene keer wat meer moeite als de andere keer om het op papier te zetten zoals ik het voel. Soms kost het me bijna geen moeite maar heb ik weer geen pen en papier of laptop bij me dus heb ik er nog niks aan. Zit ik op de fiets met een geweldige ingeving hoe ik wat ik voel kan verworden. Tja… En soms vloeit het ook zo mijn hoofd uit en mijn laptop in.

Maar af en toe lees ik ook stukken van lotgenoten en denk ik ja dat is het precies. Precies zoals ik het voel. Van de week las ik weer zo’n stuk.

“Soms voelt het erg eenzaam. Alle aandacht tijdens het ziek zijn is zo overweldigend en fijn. Iets wat je ook echt nodig bent om het zware proces door te komen, maar als dat achter de rug is, gaat alles om je heen weer door. Dat is ook goed en gezond, maar maakt het soms ook moeilijk, omdat dat bij mij nog niet lukt.”

Bron: http://blog.pinkribbon.nl/andere-keuzes.

Of dan in een andere blog (Ik ga niet naar een haptonoom maar vul hier elke therapeut in)

“Ik had verwacht dat ik me na de haptonomie behandeling en 
het uiten van mijn gevoelens opgelucht zou voelen, maar er hangt de hele dag 
een melancholische droefheid om me heen. Ik vind het moeilijk om me hier aan 
over te geven en merk dat ik mijn gevoelens het liefst wil dwingen in een door 
mij gewenste richting. Ik wil blij zijn en me goed voelen. Ik heb geen zin in 
die treurnis. Maar hoe meer ik probeer blij te zijn en het verdriet te 
verdrijven, des te bozer en gefrustreerder ik me ga voelen. ‘Wat een stom idee 
ook om naar een haptonoom te gaan’, grom ik in mezelf, ‘al dat voelen levert 
toch helemaal niets op, ik word er alleen boos en verdrietig van. Ik wil gewoon 
lekker leven en niet al die sores.’ Maar diep vanbinnen weet ik wel dat het 
goed is en zuiverend werkt. Een grote schoonmaakactie.”

Bron: https://www.kanker.nl/oinkie/blog/11558-haptonomie

Ik ben er als ik er ben en als ik er nog niet ben, kom ik er aan.

Kankersoep

Ik ben ziek. En na mijn borstkanker avontuur blijf het toch een lading hebben en zeker vandaag. Eigenlijk voel ik mij behoorlijk vergelijkbaar als de dagen na een chemo. Buikpijn, misselijk, hoofdpijn, duizelig, dunne ontlasting en vreselijk moe. Algehele malaise dus

Mijn man, werkelijk de liefste man van de wereld, maar niet heel erg thuis in het meeleven tonen. Niet dat hij het niet probeert hoor. Maar door zijn autisme weet hij daar niet altijd vorm aan te geven. En eerlijk is eerlijk hij kan ook niet echt veel doen.

Vanavond dus maar geen pang filet met kerrie saus. Maar ja wat dan wel? Heel lief probeert hij wat te opperen en bij alles denk ik nou laat maar. Ik wordt er chagrijnig en iets minder aardig van. Dan komt hij op het lumineuze idee: Als je, je zo slecht voelt moet je misschien maar gewoon een soepje nemen schat. Ja hij heeft een engelen geduld. Nou hij kon niks ergers bedenken. Ik wordt op slag nog een paar graden misselijker en krijg braakneigingen. En hij bedoelde het zo goed.

Nu moet je weten dat ik tijdens de chemo’s, op de dag zelf tot 2 of 3 dagen er na soep gegeten heb. Vaak gemaakt door mijn lieve zwager. Ik was dan zo misselijk en daar zat tenminste nog wat voedingswaarde aan en dat ging redelijk. Bij de laatste Chemo koste me dat inmiddels ook behoorlijk wat moeite maar goed.

Ik kan nu echt geen groente of kippensoep meer zien. Ook niet als daar een tomaten groentesoep van gemaakt is. Als ik er alleen al aan denk wordt ik misselijk. Waarschijnlijk blijft deze soep nog wel even refereren aan de chemo’s en mijn kanker dus even niet.

Nu maar 2 beschuitjes gegeten. Vanavond vroeg naar bed en morgen hopelijk gezond weer op want een fijne dag met lotjes en daarna een paar dagen naar mijn broer.

Maar even geen kanker soep voor mij.

Sportief.

Soms, heel soms zou je denken dat ik mega sportief ben.

Je kent het gevoel misschien wel. Opgegeven voor de avond 4 daagse. Je denkt eigenlijk hmmm misschien heb ik hier toch net niet genoeg conditie voor. Maar je laat je niet kennen en gaat toch. En na dag 1 denk je nou het is gelukt. Maar idd ik mag wel eens wat aan mijn conditie doen. Dan 2 en 3 worden al zwaarder maar dag 4 ben je zo trots op jezelf en het einde is in zicht dus die dag lukt ook nog wel.

S’ avonds kruip je moe je bed in maar je hebt het gedaan en je neemt je voor beter aan je conditie te werken zodat het volgend jaar minder moeite kost.

Dat sportieve gevoel achteraf heb ik minimaal 2 keer in de week (soms vaker) en daar hoef ik niet eens een avond 4 daagse voor te lopen. Heb ik even mazzel. 😊

Gewoon op de fiets naar mijn vrijwilligerswerk, naailes, fysiotherapie, boodschapje doen, huishouden, fotograferen en knutselen achter mijn eigen naaimachine. En ik kan vroeg mijn bed in van vermoeidheid.

Zit wel een klein minpuntje aan. Ik val dan van vermoeidheid heel slecht in slaap en ben in de nacht ook vaak waker. En bovendien bouw ik zo mijn conditie ook niet op. Wat eigenlijk wel nodig is. Zoals wel duidelijk is. Om mijn gewicht weer een klein beetje op pijl te krijgen zou wat meer bewegen ook niet verkeerd zijn.

Ik probeer elke dag minimaal iets op de fiets te doen (elektrisch) en de energie die ik over heb goed te verdelen en dat is voor mij al een hele uitdaging, en mislukt ook regelmatig. Voor mij helaas genoeg sportiviteit.

Vanmorgen mocht ik naar de naailes. En omdat ik de afgelopen dagen zo moe ben steeds in de middag, heb ik vandaag de vriendin in mijzelf eens laten spreken. Ineke als jij vanmiddag nog lekker wat leuks wil doen ga dan vandaag maar eens lekker met de auto naar de naailes. En vanmiddag heb ik 1 T-shirt gerepareerd 3 broeken voor een vriendin gerepareerd en verder gewerkt aan een leuke tas.

I.p.v. van trots op het bewegen was ik vandaag trots op met de auto naar de naailes. Morgen weer op de fiets naar vrijwilligers werk. En dan een lekker lang weekend.

In de Eco stand na kanker.

Ik hoor van diverse lotgenootjes dat ze na diagnose en behandeling erg op hun voeding gaan letten. Macrobiotisch driedubbel gedraaide yoghurt en zo. Nou daar gaat dit verhaaltje echt niet over. Ik heb al moeite met de eco stand op mijn elektrische fiets.

Na de diagnose borstkanker kwam als snel het moment dat ik niet meer zelf met de auto op pad kon. Te ziek tijdens de chemo en dat chemobrein maakte mij ook een gevaar op de weg. Gelukkig had ik heel veel  vrienden en familie en zeker niet in de laatste plaats de liefste echtgenoot van deze wereld. Ze namen vrij, konden flexibel werken of namen zelfs de bus naar mij om dan met mijn auto verder te rijden. De schatten. Ik ben nog steeds iedereen dankbaar. Maar ja soms wil/moet je  gewoon iets in het dorp en dat deed ik dus op de fiets of lopend. Het verste weg was de huisarts. Ik denk in mijn kanker tempo zeker 5 minuten fietsen. (voor die tijd 2 minuten)

Ik heb me er lang tegen verzet maar uiteindelijk kwam er dan toch de elektrische fiets. Met dank aan Annemieke en de fietsenmaker. Maar goed ik was niet ziek meer, de kanker was tenslotte uit mijn lijf en ik hoefde alleen maar “even” op te knappen. Dus fietsen in de eco stand. Dan had ik het meeste weerstand en kon ik lekker zo snel mogelijk conditie opbouwen.

Ik boos en gefrustreerd (vooral op mijzelf) dat ik de fiets, het dorp nog niet uit, al op iets meer ondersteuning moest zetten. Moe kwam ik aan waar ik zijn wilde. Maar ik weigerde toch echt voor nog meer ondersteuning te kiezen.

Tot het moment dat ik bij de naailes met een paar dames praat. Die allemaal met een prima conditie kiezen voor de meest ondersteunende stand als het gaat om de elektrische fiets. Ik schaam me dood dat ik bijna 2 jaar na de diagnose nog steeds ondersteuning nodig heb. ☹ En zij maken zich daar echt niet druk om. Dit bespreek ik toch eens met mijn coach. Ik ben te  streng voor mijzelf en wat zou ik tegen mijn eigen beste vriendin zeggen. Natuurlijk maak je niet zo druk gewoon gebruiken die stand.

Dus nu fiets ik meestal in de hoogste stand. Dat wil zeggen ik begin wel in eco. Ik kan het toch niet helemaal los laten. Maar ben iets liever voor mijzelf als ik heb toch een standje hoger wil.

Einde verhaal zou je denken. Nou natuurlijk niet voor mij.

Ik ben er achter gekomen dat ik toch niet zo lief ben voor mijzelf. Je kunt namelijk heel goed ook hard fietsen in de turbo stand. Dan ga je ook wat harder maar fiets je nog steeds behoorlijk tegen je eigen grens. Wel iets minder lang, je fiets namelijk wat harder.

Uitgeput aangekomen bij de therapeut hebben we het hier toch even over gehad. Ja ik mag best iets meer ondersteuning kiezen maar toch wat liever zijn voor mijzelf. Van de week dus in opdracht van haar op de terugweg een ijsje gegeten (korte pauze) en niet harder dan 21 km per uur gefietst en lekker om me heen gekeken. Ik vind het een rare gewaarwording. Fietsen doe je zo snel mogelijk zegt mijn lijf. Mijn hoofd geniet heel stiekem wel een beetje van het om me heen kijken. En het genieten van de zon en de kleuren.

Complimentendag.

Zo graag wil ik er iets over kwijt maar dit lijkt mijn moeilijkste blog ooit te worden. Ik kom er niet uit. Er gaat zoveel door mijn hoofd en het wordt er hoe langer hoe onrustiger. In mijn hoofd dan hé. Hele stukken getypt en ook weer weg gehaald.

Complimenten,  mensen hebben ze zo nodig het geeft ons zelfvertrouwen en gevoel voor eigenwaarde. Toch is het voor veel mensen zo moeilijk deze te ontvangen. En ik heb het zeker niet in de laatste plaats over mijzelf. Doel voor mijzelf als ik een compliment krijg om dit te ontvangen. Ook als mensen zeggen dat ik sterk ben. (zie vorige blog) We zijn zo streng voor onszelf. Het is niet snel goed genoeg en het kan altijd beter. En misschien kan het beter. Dat neemt niet weg dat wat je nu doet ook goed is. Je doet het tenslotte. Luister naar een compliment en wordt er blij van. Dat voelt oprecht zoveel beter dan het weg lachen. Daarnaast is het ook leuk om complimenten te geven en door ze te bagatelliseren neem je de gever van het compliment ook niet serieus. En ontneem je hem of haar het fijne gevoel van het geven van een compliment. En door het niet goed genoeg te vinden leg je de lat voor jezelf steeds hoger. En daar mee onbedoeld wellicht ook voor anderen. Als dat al niet goed genoeg is dan kan ik het helemaal niet.

Om mij heen krijg ik soms de indruk. Wellicht ten onrechte. (Dat hoop ik.) Dat mensen beter weten dan ikzelf hoe ik zou moeten omgaan met mijn herstel na kanker. Ik ben “beter”. Dat wil zeggen ik heb geen kanker meer. Dus het leven zou weer kunnen zijn als daarvoor. Helaas werkt dat in mijn hoofd allerminst zo. Was het maar waar.

Ik ben depressief, snel moe, heb nog bijna continu pijn in het operatie gebied, door de hele behandeling ben ik inmiddels bijna 20 kilo aangekomen, (wat extra pijnlijk is omdat ik na veel moeite een maagbandje heb gekregen die gewerkt heeft) door de overgang heb ik vaak pijn in mijn gewrichten, (het overgewicht zal ook niet helpen), kan me super slecht concentreren, kan heel slecht tegen drukte om me heen, heel snel onrustig, slaap nog steeds heel slecht en mijn stoelgang blijft zeker niet op gang zonder medicijnen.

Tja je leeft tenminste nog. Liever dik dan dood. Ach daar is allemaal mee te leven.

Klopt. Weet ik allemaal. Toch vind mijn hoofd het nog niet. En ik wil het echt wel vinden hoor. En ja natuurlijk ben ik blij dat ik het heb overleeft. Maar dat neemt niet weg dat ik me nu zeer regelmatig knap klote voel.

Nu ben ik begonnen bij een traject bij stap.nu en samen met mijn coach zijn we aan het kijken waar krijg je nou energie van. Waar liggen mijn kwaliteiten en wat zou ik daar mee kunnen. Niet alleen beroepsmatig maar zeker ook als mens. En eerlijk ik heb mooie stappen gemaakt. Ik probeer juist de dingen te doen die me energie geven en me blij maken. En mijn kwaliteiten te benutten om zo wat positiviteit op te bouwen

Nu heb ik een klein boekje waar ik elke dag wat dingen in opschrijf. Meeste nu even niet relevant maar 1 van die dingen is waar ik trots op ben die dag. In feite een compliment aan mezelf. En weet je daar groei ik al van. Kun je nagaan hoe ik zou groeien als anderen mij complimenten geven. En belangrijker ik deze ontvang. 😊

Ik gaf vanmiddag een jonge vrouw een compliment over haar tekeningen en ze draait weg. We hebben het er over en ze bedankt me voor mijn compliment. Ik voel me prettig dat ik dat heb kunnen geven en zij krijgt er steeds een heel klein beetje meer zelfvertrouwen van. Mooi om te ervaren.

Zullen we elkaar gewoon meer complimenten geven? En deze dankbaar ontvangen? We hebben ze allemaal nodig. Ik in elk geval wel dus kom maar op met die complimenten. Wat vinden jullie b.v. van de foto bij dit artikel?

Vanaf nu is elke dag complimenten dag.

Veel liefs van mij.

Sterk zijn.

Sterk zijn is blijkbaar een heel belangrijk onderdeel in onze samenleving hoe vaak ik dat wel niet heb gehoord sinds ik ziek werd. Of hoe vaak ik het tegen kom op de sociaal media in de vorm van “positiviteit”.

  • Ik vind het zo knap je bent zo sterk.
  • Je moet wel sterk zijn hoor.
  • Wauw wat ben jij sterk.
  • Als je maar sterk blijft dan komt alles goed.
  • Je moet er positief in staan.
  • Je weet pas hoe sterk je bent als je geen andere keuze hebt.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik geloof dat iedereen het ongelofelijk goed en lief bedoeld heeft en zeker goed meent. Toch voelt het niet altijd zo.

Om te beginnen waar zit die knop sterk zijn?

Ik kreeg te horen dat ik borstkanker had en weet je, ik werd verdrietig, boos, onzeker, ongerust, maar nergens in mijn lijf voelde ik sterk. Toen het eenmaal een heel klein beetje geland was dat ik een potentieel dodelijke ziekte had gaf ik me over aan de artsen in het ziekenhuis. Deze behandeling stellen we voor en daar ging ik. Maar sterk zijn? Geen moment heb ik daar echt aan gedacht of dit ingezet.

Ik onderging de behandeling zoals voorgeschreven. Na wat voorbereidingen, de tumor markeren, schildwachtklierprocedure, bloedprikken enz. Ging gewoon de chemo er in. Paar uur ziekenhuis aan het infuus 5 zakken vloeistof naar binnen die me zieker maakt dan ik me voel en dan 3 weken thuis “bijkomen”. En ja ik was er goed ziek van. Mijn lijf voelde alsof ik een marathon achter de rug had. En toen de 6e chemo begon had ik inmiddels het gevoel alsof ik er al een paar gelopen had afgelopen dagen.

Ondanks dat probeerde ik dingen te doen die ik wel kon want thuis zijn wordt je echt wel gauw zat.

Elke dag een kleine boodschap (de supermarkt zit om de hoek) en dan s’ middags jankend op de bank van vermoeidheid. Op zaterdag naar de duikvereniging een bakkie doen. Zitten en er zijn. De rest van de dag is het dan klaar en mocht ik bijkomen. Hoewel ik zeker in het begin nog best veel goede dagen had hoor.  Maar was het sterk? Ik deed wat nodig was voor mij. Dat was de chemo maar ook het even naar buiten. M.a.w. Als je het nodig hebt om thuis te blijven en 18 weken op de bank te gaan liggen ben je dan niet sterk?

Bij de operatie is al helemaal geen sprake van sterk zijn. Ik ging huilend de operatie in en heb daar verder niks meer van meegekregen. Gewoon onder narcose en weer wakker worden. Niks sterk gewoon doen.

De bestraling. Sterk? Al helemaal niet. Ik vond het een hel. 4,5 week elke dag naar het ziekenhuis. Elke dag op een andere tijd. Steeds ander personeel en die heb ik echt niet allemaal als super meelevend ervaren.

Zo hier en daar voelde het gek genoeg ook als druk. Blijkbaar doe ik het goed als ik sterk ben en dingen onderneem. Hoewel dat soms ook tegen mijn kunnen en mijn lijf in ging.

Zo af en toe als ik een compliment kreeg over hoe sterk ik wel niet was zij ik het ook: “Dat is alleen wat jullie zien. Wat jullie niet zien is dat ik de rest v.d. dag op de bank lig uitgeteld, dat ik meerdere malen per dag een huilbui heb en zóóóóóóóóó regelmatig niet weet waar ik met mijzelf heen moet”.

Reacties die dan vaak kwamen waren: “Ja maar je doet het wel”. Daar hield het voor mij vaak op.

Ja ik deed het was het altijd goed voor me nee. Meestal wel gelukkig. Maar was het sterk. Nee volgens mij niet het was gewoon ik. En wat bij mij past. Als doen wat bij je past sterk is ja dan was ik sterk maar dan is het al helemaal niet aan een andere te oordelen of ik sterk ben want wat bij mij past weet alleen ik.

En wat als je wel op de bank blijft liggen omdat het niet lukt ben je dan niet sterk? En wat als je de ziekte niet overwind was je dan niet sterk genoeg? Ik denk dat dat er niks mee te maken heeft.  Het overkomt je en gelukkig overleven steeds meer mensen het. Inclusief ik. Al realiseer ik me dat nog niet altijd genoeg.

Nu 2 jaar later staat mijn leven nog grotendeels in het teken van mijn borstkanker en de gevolgen er van. Heeft het me geholpen zoals ik er mee omging en zoals ik er door heen gegaan ben? Geen idee het was de manier waarop ik het kon, die op dat moment bij me paste. En dat was best sterk.

Altijd een goede haardag.

Met gemengde gevoelens denk ik vanmorgen ineens aan 2 jaar terug.

Ik ben vorige week naar de kapper geweest en wilde van de lengte niks af. Ik wil mijn haar weer minimaal net zo lang als voor ik ziek werd. Stiekem natuurlijk langer maar oke.

Dus gaat u maar zitten. Nou eigenlijk mag er in de lengte niks af. Nou dat is mooi dan kunt u wel weer gaan. Andere klanten en ik natuurlijk lachen. Ik leg uit dat mijn haar langer moet worden maar dat het nu even niet meer fijn zit dus er moet model in. Mijn pony is 2 weken geleden nog geknipt dus daar hoeft niet veel af en in de lengte dus ook niet.

De kapster bekijkt mijn haar en zegt voor het model zou het wel iets mooier zijn dat ik er dan ook achter toch iets af haal cm of 2/3. Zegt ze alsof het niks is. Oh oké dan. Ondertussen zit ik flink te balen. Vroeger had ik haar geloofd en had ik haar haar gang laten gaan. Als het maar een leuk kapsel werd. Nu merk ik dat ik er erg verdrietig van wordt. Het liefst wil ik opstaan en weg lopen maar ik loop bijna dagelijks langs de kapper en mijn man komt hier al vanaf dat hij kon lopen geloof ik. Dus ja dat is ook niet heel eenvoudig.

Ik kan mijn haar wel uit mijn hoofd kijken. Ben intens gelukkig dat ik niet meer op een mislukte poedel lijk. Echt waar daar leek ik op toen het begon de groeien.

De tranen weg slikkend zeg ik dat er echt alleen maar het hoogst noodzakelijke af mag in de lengte. Zegt ze: Ja dat is goed wordt ook niet veel cm of 2/3. Ik slik nog even en de tranen zijn steeds moeilijker weg te slikken. Ik ben na mijn ziekte nog niet eerder door haar geholpen en realiseer me dat ze misschien niet weet hoe belangrijk dit voor me is.

Ik slik nog een keer en het hoge wordt komt er uit.

Mijn haar ben ik zeer onvrijwillig verloren. Ik doe heel hard mijn best weer een beetje op mijn oude zelf te lijken, al is het maar wat betreft mijn uiterlijk. Dus echt niet meer dan noodzakelijk. Inmiddels kan ik de tranen niet meer weg slikken. En zitten ze in mijn ogen.

Ik zeg: Ik wordt verdrietig van elke mm die er af moet. Dus nog veel verdrietiger als dit meer mm zijn. De tranen zijn niet tegen te houden.

Ja hoor ze heeft de boodschap begrepen. Pfff. Ze knipt mijn haar weer in een heerlijk model leert me dat als ik mijn haar föhn er meer volume in zit. Dit had ik niet nodig voor ik ziek werd maar nu dus wel. Ik vertrek uiteindelijk toch tevreden maar ook wat verdrietig. Dat zoiets simpels waar ik vroeger zo blij van werd nu toch echt een dingetje is.

Vanmorgen sta ik braaf mijn haar te föhnen. Beetje schuim, beetje lak.

En dan denk ik aan bijna 2 jaar geleden. Geen haar, dus naar de winkel voor de pruiken. Ik krijg best een mooie aangemeten en voel me meteen een ander mens. Henk en ik rijden door naar het strand waar ik uitgeput en misselijk op een terras wordt gepland door manlief. Ik zit daar intens gelukkig te zijn. Niemand die aan me kan zien dat ik best wel ziek ben. En heb dus vanaf dan eigenlijk altijd een goede haardag. Een van de weinige voordelen van de chemotherapie. Zelfs na een dagje zeilen zit mijn haar weer oké. Dat zet ik namelijk op het water even af. 😊

Tot mijn haar begint te groeien. Wat natuurlijk erg fijn is. Eerst verstop ik die haren nog onder mijn pruik. Ik lijk dan dus op die mislukte poedel. En ga naar de kapper daar waar ik ook mijn pruik laat onderhouden. Die mensen weten wat het voor me betekend en zijn altijd super lief. Ik hoef nooit iets uit te leggen. Nu geniet ik even van mijn mooie haardos ook al moet ik die eerst föhnen. En hoef nog even niet naar de kapper.

Comfortzone 2.0 Vers gebakken Cake.

Omdat ik inmiddels van niemand nog een bruikbare comfortzone heb gekregen ga ik toch maar verder zoeken.

Definitie in het woordenboek: situatie waarbinnen iemand zich veilig en ontspannen voelt Voorbeeld:         `Hij stapte buiten zijn comfortzone toen hij een voordracht moest geven`

Nou heb ik afgelopen 2 jaar volledig buiten mijn comfortzone geleefd zeg maar in de paniekzone. En dat is zooooo vermoeiend dus mede vandaar mijn zoektocht.

Nu zei de maatschappelijk werker in het ziekenhuis al dat het leven na kanker nooit meer het zelfde zou zijn. Nou dat zou ik hem wel even laten zien. Wacht maar af dacht ik, over een jaar…

Helaas moet ik hem nu toch gelijk geven.

Maar daarmee lijkt het ook dat mijn oude comfortzone waardeloos lijkt. Sommige dingen kan ik niet omdat het mij eenvoudig aan energie ontbreekt. Andere omdat ik wat lichamelijke klachten heb over gehouden. Of omdat ik soms het concentratie vermogen van een kanariepietje hebt. En helaas inmiddels ook niet meer heel veel vertouwen in mijzelf. Behalve als ik ga opruimen. 😊 zie vorige blog.

Het opruimen lijkt soms mijn enige houvast. Het geeft me rust. Omdat het lukt maar ook omdat dit het enige is waar ik wel controle over heb en ik helemaal kan doen zoals het mij goed lijkt.

Nu mijn jacht naar iets meer comfortzone dan opruimen, want eens is dat ook klaar.

Ik ben enige tijd op zoek geweest naar vrijwilligers werk. Dat verliep niet soepel maar ik heb wat gevonden.

Eens in de week kom ik puur voor de gezelligheid bij een woonvorm voor mensen die het alleen niet redden in de maatschappij. Verslavingsproblemen, psychische problemen, ex-dak/thuislozen vul zelf maar aan. Ik ben daar puur voor de gezelligheid. Praatje maken, mee boodschappen doen. Of iets anders wat de mensen maar prettig vinden om te doen. Maar ja deze mensen maken niet allemaal heel eenvoudig contact. Kijken erg de kat uit de boom en wat doe ik daar met mijn onrustige lijf.

De mensen blijken het erg leuk te vinden als er iets gebakken wordt. Nou dat kan ik op zich ook wel hoewel dat wel al iets meer van mijn concentratie vermogen vraagt en thuis helaas nog regelmatig resulteert in een zwarte cake, een niet gare cake, brood zonder gist, een foute planning (moest ik ineens ook naar de fisio stond de cake nog in de oven.) Grappig maar niet als je niet lekker in je vel zit hoor. Dikke tranen.

Maar goed de mensen die er werken en wonen geven me erg het gevoel dat ik mezelf mag zijn, dat ik het moeilijk mag vinden en dat ik soms even mijn eigen keuzes maak. Als het erg onrustig is trek ik me even terug. Fijn als je mensen met vragen gewoon naar de begeleiding kunt sturen.

Dus Ineke aan het bakken. Bij het klaar zetten van de spullen en het aanzetten van de oven komen er mensen uit alle hoeken en gaten. Leuk! Lekker! Wanneer is het klaar? En weg zijn ze weer. Komen wel terug als er iets te eten valt. En dan smullen.

Inmiddels zijn de 1e 2 cakes mislukt maar wel tot op de bodem opgegeten, en hebben ze beide geleid tot tevreden gezichten bij de bewoners. En waarom zou ik met verdrietig voelen over een mislukte cake die zo smakelijk wordt opgegeten door de bewoners. De appeltaart heb ik maar in een andere oven gezet en dit ging goed en lukte dus.

Volgende keer mijn ruzie met de oven aldaar uitvechten en dan eindelijk een gelukte cake. Hoop ik.

Is dit mijn volgende comfortzone? Weet niet of ik er blij mee ben. Alles wat ik maak moet ook weer door iemand worden opgegeten.

Terwijl ik deze blog zit te typen staat mijn eigen cake natuurlijk weer iets te lang in de over maar ik denk dat het nog wel kan. Lekker smullen dus.

Reageren? Dat kan naar inekecornelisse@hotmail.com

Meer lezen? inekecornelisse.wordpress.com

Over mijn comfortzone, onrust in mijn lijf en opruimen.

Daar sta ik dan zo onrustig in mijn lijf en/of hoofd dat er echt helemaal niks uit komt en alles wat ik doe mislukt. Zelf op de bank zitten of liggen en TV kijken is gedoemd te mislukken. Ik loop rond als een kip zonder kop. Dit overkomt mij nog regelmatig. Waar het vandaan komt??? Dat kan ik niet altijd achterhalen maar het is wel vet irritant. En omdat mijn comfortzone zich nog niet gemeld heeft ook wel een beetje een probleem. Dat zou de ideale plek zijn om op dat moment naar terug te keren. Helaas.

Er is 1 ding wat ik eigenlijk altijd kan doen en dat is opruimen, structureren, organiseren. Vandaar ook dat diegene van jullie die mijn facebook vriendje zijn dat ook regelmatig hebben zien langs komen. Bij mij is opruimen namelijk vaak gecombineerd met ontspullen en dat geef ik dan weer weg, via facebook meestal. Soms ook zo omdat ik weet dat ik er iemand een plezier mee doe.

Is dat altijd handig en fijn? Nee!!! Soms ben ik zo moe dat ik er eigenlijk de energie niet voor heb. Het is alleen dan de enige manier waarop ik die onrust in mijn rare lijf en/of hoofd de baas wordt. Bovendien ben ik nu de lader van mijn laptop kwijt. Zal ik ook wel ergens hebben opgeruimd.  😉

Natuurlijk heeft het ook voordelen. Eindelijk wordt mijn hele huis eens goed opgeruimd en komen klussen aan bod die al lang zijn blijven liggen. (digitaliseren van de administratie)

Vriendinnen zijn jaloers en nodigen me spontaan uit. Als mijn huis klaar is heb ik dus plekken genoeg om mijn rare onrustige lijf en/of hoofd tot rust te brengen.

Ik beschouw het maar als mijn eerst terug gevonden comfortzone.

Wie weet moet ik hier iets mee doen in de toekomst.

Als er dus weer eens iets langs komt op FB dan weten jullie genoeg. Eens is mijn hele huis aan de beurt geweest.

Reageren? Dat kan naar inekecornelisse@hotmail.com

Meer lezen? inekecornelisse.wordpress.com

Hiep hiep hoera mijn 2e verjaardag.

Vandaag op de kop af 2 jaar geleden kreeg ik het slechte nieuws te horen. Helaas mevr. het is echt borstkanker, kwaadaardig. We gaan zo snel mogelijk een afspraak inplannen voor een MRI zodat we de tumor goed in kaart kunnen brengen en we een effectieve behandeling zo snel mogelijk kunnen starten. Dan krijgt u daarna een afspraak met … enz, enz,

Nu 2 jaar geleden voelt het soms nog als de dag van gister en soms alsof er een heel leven tussen zit. Want oh mijn god wat is er een hoop veranderd in die 2 jaar zeg. Want je leven staat op zijn kop en hoewel ik dat toen nog anders zag wordt mijn leven nooit meer hetzelfde. (blijft een beetje pijn doen als ik dat zeg)

Is dat slecht? Geen idee? Het is gewoon zo en daar moet ik het mee doen en vorm aan geven. Welke vorm? Pfff lastige vraag en ik blijf het antwoord schuldig, sorry. Gelukkig hoeft het niet zonder hulp. Jammer wel dat daar geen duidelijk trainingsschema voor is. Als u week 1 dit doet, week 2 dat doet, enz. Dan heeft u over 1 jaar, of 2 ook goed, weer een leven waar u blij en tevreden mee ben.

Vandaag in het kader van mijn “Kanker” verjaardag wil ik graag kiezen voor een positieve insteek en hoe moeilijk ik het regelmatig nog heb eens stil staan bij de groei die ik heb doorgemaakt.

Ik vraag mij vaker af: Moet ik hier iets mee? Of kan ik dit ook gewoon aanhoren en meer niet. Of kan ik dit aan anderen vragen.

Waardevolle vriendschappen van veel mensen om me heen die me toen en nog steeds opvangen als dat nodig is. Soms met mentale ondersteuning (uithuilen) en vaak ook heel praktisch door gewoon met me mee te gaan. (auto rijden) (helpen tuinieren) En steeds vaker door complimentjes (wat maak je toch een gave dingen) (wat doe je het toch goed na zo’n moeilijke periode) en me te laten zien wat een leuk mens ik eigenlijk ben en wat een gave dingen ik kan/doe. Natuurlijk zijn er ook andere mensen die vinden dat het te lang duurt en dat ik al lang had kunnen werken maar ik ga nu voor de positieve. 😉

Ik heb ook waardevolle nieuwe mensen ontmoet.

  • Mensen die me professioneel helpen en ondersteunen in het proces. Maatschappelijkwerk, Huisarts, Fisio, HDI, Stap.nu.
  • Lotgenoten, dames die het zelfde hebben meegemaakt.
  • Maar ook mooie mensen op de plek waar ik nu vrijwilligers werk doe.

Ik probeer bewuster te genieten van de mooie dingen in mijn leven. Mijn lieve man en de leuke dingen die we samen ondernemen. Maar ook familie die er altijd voor me is. Maar zeker ook mijn neefjes en nichtje gewoon omdat ze er zijn en me altijd waarderen. En mij de tofste tante van de wereld laten voelen. Zo tof. Heerlijk fotograferen, leuke dingen creëren op mijn naaimachine.

En hoe moeilijk ik het ook vind de mogelijkheid die ik nu krijg mijn leven eens goed onder de loep te nemen en eens kritisch te kijken hoe wil ik de rest van mijn leven inrichten. Wat voor werk wil ik doen wat vind ik nu echt leuk en belangrijk. Wat kan ik eigenlijk goed en hoe kan/ga ik dat nu inzetten om mijn nieuwe ik vorm te geven. De aanleiding is KUT maar ik gun het iedereen dat te kunnen doen.

Het is een heel proces en ik ben er nog lang niet en dat is toch best heel erg frustrerend en vaak ook verdrietig. Maar heel soms door het verdriet en de frustratie heen zie ik dat het goed komt ik weet nog niet wanneer en hoe en dat vind ik doodeng maar het komt goed.

Dus op naar mijn volgende verjaardag 23 november. Want dat mag ik gelukkig nog vieren.

Happy birthday to me. Ik neem er een lekker gebakje op. Hazelnootschuim want soms moet je jezelf verwennen. En de mensen om je heen ook.

Reageren? Dat kan naar inekecornelisse@hotmail.com

Meer lezen? inekecornelisse.wordpress.com